Meesterwerken

Een persoonlijke zoektocht naar het nut van herschrijven.

Op de kunstacademie waren de eerste versies van alles wat ik schreef, de beste versies. Lange, sierlijke doch onleesbare zinnen stonden als betonblokken op elkaar geposteerd om de lezer te intimideren voor ontzag. Na de laatste punt rechtte ik mijn rug, knakte mijn vingers en drukte op de verzendknop. Klaar is Kees, weer een meesterwerk afgeleverd.
Dat de verslagen, essays en de scriptie hoge cijfers opbrachten, beaamde mijn gevoel dat de eerste invallen wel altijd de beste moesten zijn. Zo gold het immers ook voor mijn verhaalideeën en filmplannen.

Toen ik begon met schrijflessen, wist ik dus wel wat me te doen stond; voor alle opdrachten mijn briljante eerste ingevingen inleveren. Ook voor de schrijfvormen als ikjes, ZKV’s en poëzie, waar ik nooit eerder in had gewerkt. Het zou wel goed zijn, dat was het immers altijd al geweest. Voor niemand misschien verbazingwekkend dat dit niet het geval was, behalve voor mij. Verbijsterd kreeg ik mijn teksten terug, bol van de correctiestrepen.

Het was de eerste keer dat ik überhaupt mijn teksten herlas. Er stonden verwarrende zinnen in die het onderwerp uit elkaar trokken en verwijzingen die voor de lezer niet duidelijk waren en waarvan ik zelf ook was vergeten wat ik ermee bedoelde – was dít wat ik al die tijd had voortgebracht? Waar waren die goede cijfers in hemelsnaam vandaan gekomen?

Door de feedback lukte het me om kritischer naar mijn teksten te kijken en ze te herschrijven, maar belangrijker: mijn valkuilen kennen maakte me extra scherp bij het schrijven van nieuwe stukken. Ook bij de nieuwe stukken gingen er wat rondes overheen, wat totaal nieuw voor me was. Het herschrijven is echter iedere keer een feestje geweest. De tekst wordt zienderogen beter!

Wat het herschrijven heeft opgeleverd, is dat ik beter nadenk voordat ik iets typ of op papier zet. Ik durf daar nu langer naar te kijken (ik ben, zeg maar, niet meer bang dat mijn briljante geest verdwijnt als ik niet direct de tekst eruit ram) en ik vraag mezelf bij iedere tekst weer af of dit nu wel op de optimale manier is geschreven.

Al met al is mijn mening over het schrijven drastisch bijgesteld. Nu ik gewend ben aan herschrijven en nóg eens herschrijven, ben ik de illusie van een perfect stuk tekst kwijt. Laat staan een meesterwerk. Maar wellicht dat je juist daarvan een betere schrijver wordt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s